کاغذ تخصصی به کاغذی اطلاق میشود که روی ماشینهای کاغذسازی با استفاده از الیاف مختلف-مثل الیاف مصنوعی، خمیر مصنوعی، یا خمیر چوب مخلوط شده-اغلب همراه با مواد دیگر برای ایجاد عملکردهای خاص تولید میشود. از طریق چنین اصلاحات و پردازشی، کاغذ قابلیت ها و کاربردهای متنوعی از نیازهای روزمره، مصالح ساختمانی و محصولات الکتریکی گرفته تا فیلترهای صنعتی، اجزای مهندسی مکانیک، لوازم کشاورزی، فناوری اطلاعات، اپتیک، هنر و فرهنگ، و-فناوری های پیشرفته بیوشیمیایی را به دست می آورد. به طور کلی، هر ماده کاغذی که برای یک هدف خاص و تخصصی طراحی شده باشد، در مجموع به عنوان کاغذ تخصصی طبقه بندی می شود.
کاغذ تخصصی یک اصطلاح جمعی برای کاغذهایی با کاربردهای تخصصی و حجم تولید نسبتاً کمتر است. به آن "کاغذ{0} ویژه" یا "کاغذ هنری" نیز گفته می شود. این دسته شامل دوازده بخش عمده از جمله فرهنگ، بسته بندی، ساخت و ساز و مراقبت های بهداشتی است. مواد اولیه آن شامل الیاف گیاهی، الیاف مصنوعی و الیاف معدنی است. از طریق فرآیندهای خاص کاغذسازی و درمانهای سطحی-مانند پوشش{5}}این کاغذها دارای ویژگیهایی مانند مقاومت در برابر آب، مقاومت در برابر آتش و قابلیتهای ضد میکروبی هستند. به عنوان مثال، کاغذ کپی بدون کربن از فناوری ریزپوشانی برای فعال کردن عملکردهای تکراری استفاده می کند، در حالی که کاغذ ضدآب نانو{7}}از نانو مواد برای افزایش آبگریزی استفاده می کند.
این دسته از محصولات در دهه 1940 با توسعه کاغذ کپی بدون کربن در ایالات متحده آغاز شد. در چین، صنعت از سال 2010 شاهد گسترش تدریجی در مقیاس بوده است. تا سال 2022، تولید به 4.12 میلیون تن رسید که منجر به تشکیل خوشه های صنعتی منطقه ای در مناطقی مانند Quzhou و Zhutai Town شد. فنآوریهای تولید شامل فرآیندهایی مانند ساختار ریزپوشانی، ادغام رشتههای امنیتی برای ضد جعل-و تقویت فیبر است. نمونههای محصول عبارتند از کاغذ ضد زنگ، کاغذ آرامید، و لنتهای ترمز مبتنی بر کاغذ- که در امنیت مالی، اجزای هوافضا و مصالح ساختمانی سازگار با محیط زیست کاربرد دارند. این صنعت در حال حاضر با چالش هایی مانند افزایش قیمت خمیر چوب و اتکا به فناوری های وارداتی مواجه است. در نتیجه، به طور فعال به سمت یک مدل توسعه سبز{12} و کم کربن در حال گذار است.
